DE OVERKANT LONKT.

We verlaten de zeer moderne haven van Roscoff en steken de baai van Morlaix over. Rustig draait de motor een tandje bij, omdat de wind het niet alleen af kan. Als we even proberen of we het er al zeilend vanaf kunnen brengen, duikt de snelheid onder de drie knopen en slaat bijna meteen de vismolen alarm. Bingo!!! Drie mooie makrelen in een keer. Hier blijkt maar weer eens dat je bij hoge snelheden niet of nauwelijks wat vangt. Maar nu de buit binnen is, gaat het tandje er weer bij. Met de zeven eilanden aan bakboord en Perros Guirec aan stuurboord gaat het op de ingang van de Jaudy af, waar we een ankerplekje voor de nacht willen zoeken, om morgen al vroeg in open water verder te trekken.

Verse aan boord gerookte makreel.

Verse aan boord gerookte makreel.

Ons doel Geurnsey wordt niet zonder slag of stoot bereikt. Gemeen hoge golven en vlagerige wind maken het vooral in het eerste deel verre van een pleziertochtje, pas voorbij de rotsen van Roche Douvres wordt het wat aangenamer en bij aankomst in Sint Pietersport is het ronduit rustig en windstil. We benutten de rust door super goedkoop onze brandstoftanks te vullen en pas daarna Victoria marina binnen te gaan. WIM, WIM wordt er geroepen vanaf het havenkantoortje bij de ingang. Verdraaid Nel het zijn onze Vlaamse buurtjes van een paar jaar geleden in onze thuishaven, Kamperland.  Dat wordt weer bijpraten en borrelen.

Wat ik nu precies fout heb gedaan weet ik ook niet, maar als we precies op de volgens mijn berekeningen goeie tijd vertrekken, gebeuren er dingen die ik hier niet eerder heb meegemaakt. Eerst worden we weggezet in de richting van het torentje voor Beaucette marina en moet de motor volle bak bij om uit rare draaikolken te komen, vervolgens loopt de stroom veel minder mee dan verwacht en komen we te laat bij Cap de la Hague. Gevolg al maar sterker tegenstroom, die maakt dat we bij wijle nog geen halve knoop over de grond lopen en dan is Cherbourg ver, man, man wat is dat ver! Uren gaan voorbij en de stroom gaat uit eindelijk langzamer en ten slotte helemaal mee lopen.  Gelukkig komen we alsnog voor donker aan in de jachthaven van Cherbourg. Dat fluitje van een cent van mijn voorspelling bleek vandaag een mega tuba. We zijn kennelijk zo geschrokken van dit onverwachte avontuur dat we lekker wat extra daagjes blijven plakken  en genieten van gezelligheid met zeilvrienden en plaatselijke horeca. Ook met het oog op ons verlaten van dit land wordt er een aardig voorraadje van de Franse goodies ingeslagen, Engeland, here we come!

 

Verjaardag op zee.

Op de 5e augustus varen we voor dag en dauw uit. We willen, liefst vandaag al, engels spreken en hebben een zo kort mogelijke koers uitgestippeld naar Chichester. De wind is nog niet helemaal wakker, maar de verwachtingen zijn goed en in de buitenhaven vaart PALADIJN al onder vol tuig op de uitgang langs het oostelijke fort af. Door de deining die hier voor de deur staat klapperen de zeilen nog wat, maar al spoedig komt de zaak in balans. Als de dageraad de lucht in het oosten rood begint te kleuren en niet lang daarna de zon z’n reis naar het westen aanvangt, hebben we de vaart er behoorlijk in. Zo mag het vandaag wel blijven. Gisteren hebben we met wat FB vrienden mijn verjaardag al een beetje gevierd, er waren hapjes, drankjes en zelfs wat cadeautjes maar vandaag is het feest pas echt. Als het land nog maar vaag achter ons te zien is, komt Nelly aanzetten met een kruik Korenwijn, hartelijk gefeliciteerd jochie! Ze moet haast een geheim bergplaatsje aan boord hebben, want deze engelendrank had ik al die maanden dat we onderweg zijn niet gezien. Toch kan dit en de cadeaus van gisteren niet op tegen de 14 uur en 15 minuten heerlijk zeilen van Cherbourg naar Chichester haven, gevolgd door een schitterende zonsondergang, voor anker bij het strandje achter de heads. Het doet me de vele motoruren van deze reis zowat vergeten.

Vier dagen blijven we in dit mooie gebied hangen, waarvan twee in de marina en twee voor anker en mooring. We fietsen weer langs het kanaal en naar Chichester, Appeldram enz. Dat is ouderwets genieten! Dan maken we ons op voor vertrek. Het uitvaren, in tegenstelling tot de aankomst bij laagwater, verloopt op rolletjes. Door de Looe gaat het en dan recht op Beachy Head af. Heel in de verte zien we de toren, die de nieuwe toeristentrekker van Brighton moet worden. We ronden de kaap en niet veel later schutten we in Eastbourne. Meteen de volgende dag al gaan we weer verder,  willen in één keer door naar Ramsgate, maar zijn het net voor Dover zat. Dan daar ook maar een nachtje in de getijdehaven. ’s Morgens praat portcontrol ons via de buitenhaven veilig door de oostelijke doorgang en ronden we de krijtrotsen, dan vlak langs Deal en naar binnen in Ramsgate. Hier wachten we een paar dagen op gunstig tij om de delta te bevaren, eten bij de Thai en drinken een glaasje bij de club. De tocht tussen die, elk jaar in aantal toenemende, windmolens verloopt soepel en het jaarlijkse bezoek aan onze vrienden in Tollesbury is als gebruikelijk reuze gezellig.

Langszij bij FLORAY in de Tollesbury creek

Langszij bij FLORAY in de Tollesbury creek

Dan weer naar een overkant, waarbij het venijn in de staart blijkt te zitten. Eerst de Wallet af in prachtig zeilweer en een bak stroom mee, we zijn dan ook al in één tij ruim voorbij Harwich. Dan begint de wind aan te wakkeren en dwingt ons alles, behalve een half ingedraaide fok, weg te halen. Naarmate het duurt bouwen de golven op tot drie en soms meer meter hoog. We overwegen niet Blankenberge maar Zeebrugge aan te lopen, met de bredere maar vooral diepere ingang. Het wordt uiteindelijk toch Blankenberge, om eerlijk te zijn met billenknijpen als de dieptemeter beneden de twee meter aangeeft. Het lukt en we vinden een plekje bij de Vrije Noordzee Zeilers. Als bij toverslag begint de barometer te stijgen als een gek. Tropische dagen breken aan en binnen in de boot loopt het kwik op tot meer dan 30 graden Celcius. Gelukkig zijn er in Blankenberge terrasjes genoeg, waar je uit de zon met een pintje kunt genieten van een zomerse periode. En nu, nu zijn we weer thuis in Kamperland. Lekker gezeild naar Vlissingen en met alle medewerking van de brugbediening net voor donker terug op het Veerse Meer. Na een nachtje voor anker bij de Mosselplaat, na drie maanden weer eens in ons bedje aan de wal.

Heenreis witte en retour rode lijn.

Heenreis witte en retour rode lijn.