KEIEN, Keien en nog eens keien!

Keien, keien en nog eens keien!

Keien, keien en nog eens keien!

In alle maten en vormen overheersen keien de kusten van Bretagne. Het verhaal gaat dat de lieve Heer, toen hij klaar was met het scheppen van de aarde,  nog behoorlijk wat keien over had en ze toen maar rondom het schiereiland   Finistere in zee heeft geknikkerd. Een schone opruiming, welke door de jaren heen de navigators, die deze wateren bevoeren, tot wanhoop leidde! 

Fiets ophalen bij hoog water.

Fiets ophalen bij hoog water.

Bijna twee weken hebben wij geen last van die keien en zijn onze enige hindernissen het bij laag water beklimmen van de brug, die de steiger met de wal  verbindt. Dan worden er eindelijk een paar rustig weer dagen verwacht, met wind uit meer noordelijke richting. Nou ja wind? Dat wordt dus de hele dag luisteren naar het vredig snorren van de motor. Samen met een goeie timing, die maakt dat de hele trip de stroom ons een handje helpt, bereiken we al vroeg in de middag de zeer moderne jachthaven van Roscoff.  De druilerige regen van de laatste paar uur maakt dat we pas kort voor we naar binnen varen de haven kunnen zien. Weer bewijst de kaartplotter zijn geweldige nut. Dat is met de vislijn een ander verhaal, daar hoeven we vandaag niet over op te scheppen.

Kanaal langs Ile de Batz

Kanaal langs Ile de Batz

Omdat er verwacht wordt dat er over twee dagen wat meer wind komt, die bovendien ook nog uit de goeie richting moet gaan blazen, blijven we een dagje extra. Ik maak hier dankbaar gebruik van, want het persoonlijk onderhoud is wat achterstallig, wegens mijn afkeer van de trek maar aan het touwtje douches van Treguier. 6 juli gaan rond 9.00 uur de trossen los en sturen we op de ingang van het kanaal tussen Roscoff en Ile de Batz af.  Met hoog water en de stroom mee, is de passage een fluitje van een cent. Dan op eerbiedige afstand van de keien, varen we op de drie Abers af. We hebben nu al zo vaak gehoord dat de middelste de mooiste moet zijn en gaan bij het merkteken, vanwaar nog te kiezen is, op l`Aber Benoit af. Wat een goede keus blijkt, als we aan één van de vele vrije mooringen hebben vastgemaakt en om ons heen kijken. Wat is het hier ontzettend mooi! Toch gaan we er de volgende dag alweer vandoor. Met al die horror stories in m’n achterhoofd over het Chenal du Four, wil ik de verwachte windstilte benutten om stilletjes tussen de meest westelijke punt van Frankrijk en het eiland Ouessant door te glippen.

l`Aber Bernoit

l`Aber Bernoit

Dat ik daar zo tegenop heb gezien. Ik bedoel het Chenal du Four, het moet hier bij harde wind tegen  stroom een hel zijn. Wij varen er door zonder wind, met half tij over een spiegel glad zeetje, waarop slechts nu en dan een wat vreemde tekening op het wateroppervlak laat zien dat er echt wel wat stroom meeloopt.   

Chenal du Four

Chenal du Four

Als we het kanaal uit komen worden we begroet door twee dolfijnen, die het echter al snel voor gezien houden. Voor ons ligt, nog wat vaag, ons einddoel voor vandaag. De stroom is ondertussen tegen gaan lopen en maakt dat we zo’n twee uur doen over het laatste stukje naar Camaret. Er is hier van alles te doen in de aanloop naar de 14e juli, het weer is knudde en als je een week blijft krijg je hier een forse korting op de havengelden. Moesten we maar doen, dat weekje bedoel ik!  

Weekje Camaret, niet gek toch!

Weekje Camaret, niet gek toch!

Van Treguier naar Camaret.

Van Treguier naar Camaret.