HET VARKENTJE IS BIJNA GEWASSEN.

Het varkentje is, wat de stroompjes betreft zo goed als gewassen. Er zijn nu nog slechts zes draadjes die zwerven, twee hiervan verdenk ik er van helemaal nergens toe te leiden. Dan nog twee die, als het brandstof systeem aan de beurt is, aan de sensor van de brandstof nivometer komen te hangen. De twee die dan nog over zijn zitten aan de voltmeter die komt te vervallen, deze moet plaats maken voor een slimmer dingetje om voltjes en amperetjes in de gaten te houden. Om verwarring, zoals bij de doodlopende eerste twee, te voorkomen, trekken we deze er maar helemaal uit.

Een dagje huisvlijt

Een dagje huisvlijt

Het ziet er vertrouwen wekkend uit en omdat we het zelf hebben geïnstalleerd zullen we, mochten er zich ooit problemen voor doen, geen kat in een vreemd pakhuis zijn. Maar leuker is de keerzijde van dat hele draadjes gedoe. De kant die we, als we varen, veel vaker zullen zien en gebruiken. Hier ben ik trots op en ik zal me moeten inhouden om niet te pas en te onpas mensen lastig te vallen om hiermee te pronken!

Om trots op te zijn.

Om trots op te zijn.

 

ALS DAT MAAR GOED KOMT.

Hoewel PALADIJN nog steeds maar nauwelijks te bereiken is, is er toch al wat voortgang te bespeuren in het vervangen van de 23 PK Volvo door de in de krat geduldig op zijn beurt wachtende Timray 27 PK.

Kruip door sluip door.

Kruip door sluip door.

Het begon allemaal met het demonteren van het Volvo bedieningspaneel en het loskoppelen en merken van de bedrading van het oude Vetus schakelpaneel. Ook de hier en daar ingebouwde metertjes moeten los. Dan kan ik met de decoupeerzaag aan de slag. Al snel heeft de gatenkaas in het schot aan bakboord van de kajuitingang plaatsgemaakt voor een groot, min of meer rechthoekig gat. Daarachter, nu goed zichtbaar, ligt een indrukwekkende bundel draden die straks allemaal weer ergens aan vast moeten zitten. De schrik slaat me om het hart, als dat maar goed komt!

De schrik slaat me om het hart.

De schrik slaat me om het hart.

Maar ondertussen is er thuis ook wel wat gebeurd. We hebben nog een paar vierkante meter over van het, jaren geleden, in de woonkamer gelegde licht eiken parket. Na heel wat lijmen, meten, zagen, boren en frasen ligt er een paneel klaar om aan boord te gaan passen. Het past perfect en de materiaal- en kleur match mag er wezen, vinden wij. Dat biedt hoop voor het vervolg. Straks als de twee zesdelige ASA  schakelpaneeltjes en het nieuwe Timray motor bedieningspaneel er in zitten, zal niemand meer zien dat het niet altijd al zo geweest is.

Dit biedt hoop voor de toekomst.

Dit biedt hoop voor de toekomst.

MISSCHIEN DIT JAAR?

Er over uitgepraat raakt hij niet, die Nederlander naast ons. Het gaat over zijn thuishaven en de omgeving daarvan. Vannes en de golf van Morbihan. Met het plan ook nog, zij het kort, naar onze vrienden in Tollesbury te gaan, wordt het dan wel haasten en dat is nu precies hetgeen we van plan zijn nooit meer te doen. Toch, als we bij het vertrek uit Victoria dok op Guernsey gaan tanken, nog vlug even naar boven om te kijken of ze de kaart van het geprezen gebied in voorraad hebben. Ja hoor, zo dicht bij zuid Bretagne ligt de C39 gewoon op de plank. Dan al, het is ten slotte pas eind juli, zetten we met de aankoop van een kaart de eerste stap in de richting van een mogelijke bestemming voor 2016.

De kaart hebben we al.

De kaart hebben we al.

We bevinden ons weliswaar nog maar in het deel van het jaar waarin plannen worden gesmeed maar toch, je kan niet weten. Voorlopig doen we ’t met grondig het beoogde gebied op Google maps te bestuderen en de bijbehorende voorpret. Wat maakt het ook uit, waar deze zomer ons brengt. Opnieuw zal het een paar maanden aan boord van PALADIJN wonen, maken dat we beseffen wat een bofkonten we zijn.